Is het trouwens erg dat ik vandaag het hardst stond te juichen voor Swings in deze hele twee weken? Eén van de mooiste en meest verdiende gouden medailles van deze Spelen. Bijna elke andere gouden medaille deed mij toch minder.
(Behalve die van Ireen. Daar heb ik wel een traantje bij weggepinkt).
Wat tegen mijn verwachting in, stond ik niet hard te juichen toen Swings won. Tijdens de massastartfinale zat ik in de kleedkamer, omdat ik net klaar was met mijn schaatstraining. Ik had de wedstrijden thuis opgenomen op de tv en wilde het later terugkijken. Maar een clubgenoot zei al: "Die Belg heeft gewonnen! Swings!" Zo was mijn eerste reactie niet "geweldig!" maar "Waarom verklap je dat nou!" of iets dergelijks.
Los daarvan: dit is wel de Spelen van de gerechtigheid. Takagi krijgt d'r goud, Krol krijgt z'n goud, Swings krijgt z'n goud, Bowe en Mantia krijgen hun medailles, Dubreuil krijgt zijn medaille, Van der Poel verdiend goud, enz enz. enz.. Heel veel medaillewinnaars zijn mensen die het oprecht gewoon echt verdienen. En Irene Schouten natuurlijk. Man, man, man, wat knap. Met 100 meter te gaan dacht ik echt dat Blondin het in de pocket had. Maar nee hoor. Snelle Slotronde Specialist Schouten doet het gewoon wéér.
Schouten en Schulting (en toch ook weer Wüst) zijn de heldinnen van een Spelen waar de Nederlandse vrouwen voor de grootste oranje hoogtepunten zorgden. Nuis, Krol en Roest zijn de enige mannen met een medaille. Dat is toch anders dan Schouten, Schulting, Wüst, Velzeboer, Poutsma, Van Kerkhof, Leerdam, De Jong, Groenewoud en Bos. De omroepers in het stadion mogen gaan oefenen op de Nederlandse "Sch-".
Die aanval van Kramer, die als een oranje duivel binnendoor kwam was er trouwens wel eentje uit het boekje.
