Oké 1500 meter. Leuk hoor, snelle tussenronde van Miho, technisch goede rit van Rijpma-de Jong, weer een medaille voor Nadezhda Vorst-ova, aanvallende Noord-Amerikaase vrouwen en helaas een zwakke Tas, en zowaar een top-6 met 6 verschillende landen (!!!).
Nee, dan die 500 meter.
Dat was een belevenis.
Nil Llop Izquierdo rijdt een sensationele uitslag. Hij word elfde. ELFDE! Een Spanjaard. Een schaatser van 20. Een schaatser met zoveel temperament in zijn slag dat Erben Wennemars er nog van schrikt. Prachtig!!!
Of dan Stolz. Hallo, 34,08, en wij maar denken dat hij zich richt op langere afstanden. Ik rij geen 10km? Prima, dan rij ik pardoes even 34,08. Hij liet zijn tegenstander staan alsof die op Noren reed en hij op supermegaklapturboschaatsen op dat laatste rechte stuk.
Het was al een prima dag voor Kimi, het is een geweldige dag voor de Kimmen. Jun-ho wint in een snelle 34,07 met een onbegrijpelijke 9,46 als opening. Een enorme misslag bij de start waarbij hij met zijn hand naar het ijs grijpt en dan opent hij toch zo snel. Huh? Dat snap ik gewoon echt niet, maar hartstikke knap is het zeker. Korea wint nu dus de 500 meter vrouwen én de 500 meter mannen. Dat gebeurde voor het laatst in december 2013, toen Tae-bum Mo en Sang-hwa Lee de macht grepen in Berlijn.
Japan valt nu overal naast met 34,12-34,17-34,19, en het goede resultaat van Polen op de teamsprint wordt verklaard door het drietal 34,54-34,56-34,58.
Maar ik onthoud deze 500 meter vooral door Stolz en Llop.
Nil moet maar eens een sponsorcontract afsluiten met Nike en op een shirt zetten: Just IzquierDo It!