Ik zie Conijn het liefst naar X2O gaan, daar zit gegarandeerd kwaliteit.
Follow along with the video below to see how to install our site as a web app on your home screen.
Nota: This feature may not be available in some browsers.
Kai Verbij is ook een optie, en omdat Wojcik dus ook onzeker is. Kan het best een prima ploeg wordenLekker zeg!
Wel benieuwd wie. Qua Nederlanders zijn Verkerk (Zaanlander), Yoro (IKO) en Voskamp (gestopt) geen optie meer, terwijl Tas (wielrennen) ook niet meer rijdt. Je houdt dan Vanhoutte, Medard, Suttels en Deschamps over.
Vanuit kamp de Wit kan je wellicht Ning en Han meenemen, terwijl Conijn en Malfatti ook opties zijn..
Benieuwd naar de ploeg!
Johan de Wit gaat, met Daniel Greig en Thomas Geerdink, de doorstart van Novus vormgeven. Donderdag wordt bekendgemaakt welke 10 schaatsers zich aansluiten, maar een paar vallen al wel te raden.
Conijn dus idd naar De Wit (kon qua timing van berichten ook bijna niet anders eigenlijk).
De rest van de namen in dit artikel op nu.nl:
Nu.nl
Ik ben benieuwd. Uiteindelijk had De Wit natuurlijk ook wel baat bij het supertalent Takagi en megatalent Ning, en qua langere afstanden is het eigenlijk nog nooit echt geslaagd. Ik vind vooral de twee nieuwe Chinese jongemannen interessante aanwinsten
Ik denk dat mijn bericht negatiever is geinterpreteerd dan bedoeld. Ik heb De Wit zeer hoog zitten als coach. Alleen denk ik wel dat vooral op afstanden boven de 1500 het wel echt mondjesmaat is vwb zijn succes. Maar goed, dat komt uiteraard ook deels welke schaatsers je tot je beschikking hebt. Ik hoop nog steeds dat hij Horikawa tot de top of ineder geval subtop kan brengen.Toch iets meer eer voor De Wit zou ik zeggen. Han heeft meerdere medailles op een afstand waar China nooit wat wint, Ichinohe de eerste Aziatische allroundmedaille bij de mannen sinds een eeuwigheid. Sato zat tegen de medailles aan op haar top, ten tijde van Shinhamas en Morishiges medailles had De Wit als bondscoach daar ook nog wel een rol in. Naast natuurlijk de gigasuccessen van Takagi, Ning en de achtervolgingsploeg die allemaal pas succesvol werden nadat ze onder hem kwamen te rijden.
Japan lag in 2014 volledig op zijn gat met amper worldcupplekken, wat hij toch echt volledig heeft omgedraaid, dus zowel in de breedte als de top heeft hij echt veel bereikt zou ik zeggen.
Edit: natuurlijk lukt het niet bij iedereen, maar daar hebben alle succesvolle coaches last van.
Volgens Nu.nl zit Horikawa er ook bij hoor.Ik ben ook niet overtuigd of dit voor Conijn wel de beste keuze is qua trainingspartners. Kan me herinneren dat Sanne in 't Hof toendertijd veel alleen moest trainen. Hier had toch op zijn minst een Horikawa in het team moeten zitten.
Schouten begon juist heel goed bij Anema met oa. een PR van 3.58 op de 3km (7 sec eraf) en die bronzen medaille op de 5000m bij haar eerste WK Afstanden onder Anema (een PR van 13 seconden t.o.v. haar PR het jaar daarvoor), maar heeft daarna echt een enorme terugslag (en verlies aan vertrouwen) gehad na de hersenbloeding van haar moeder. Ze verloor toen zelfs een hoop marathons van rijders die ze het jaar daarvoor nog eenvoudig in de sprint versloeg.En niet vergeten wat hij voor die tijd in Nederland al deed. Irene Schouten brak in zijn sponsorloze Team2018 door en bleef na zijn vertrek qua prestaties op de langebaan een tijdje hangen in het begin bij Anema. En daarin ook Annouk van der Weijden, Carlijn Achtereekte en Linda de Vries.
Die constructies ken ik. Die zien elkaar alleen op 3-5 zaterdagavonden in de winter. Ze heeft daar wel het voordeel dat Laura Lorenzato de 4e rijder is. Die kan ze mooi vervangen tijdens het NK Marathon op 1 januari. Anders had ze die wedstrijd als reserve niet kunnen rijden. Ook Arianna Pruisscher rijdt daar nog haar wedstrijden.Conijn gaat marathons rijden voor team A6, een marathonteam dat samenwerkt met Team Frysk. Via die route zal ze in elk geval contact hebben met Nederlands(talig)e ploeggenoten.
Dat vind ik te kort door de bocht. Je ziet vaak dat Aziatische supertalenten juist over de kop worden getraind nadat ze op zeer jonge leeftijd al mee kunnen komen in internationale wedstrijden bij de senioren. Miho Takagi was inderdaad zo'n supertalent: ze reed op haar 15e al de Olympische Spelen in Vancouver. Vier jaar later plaatse zich op haar 19e echter al niet meer. Vanaf het moment dat Johan de Wit haar trainer werd, werden haar prestaties weer beter. Sterker nog: in elk seizoen dat De Wit haar coach was, haalde ze minimaal twee medailles op een wereldkampioenschap of Olympische Spelen. We hebben het dan over de periode van 2016 tot en met 2026. Het enige jaar dat daarin ontbreekt is uiteraard het coronajaar, waarin ze verschrikkelijk goede tijden reed in Nagano, maar niet mee mocht doen in de schaatsbubbel.Uiteindelijk had De Wit natuurlijk ook wel baat bij het supertalent Takagi
Vergeet Binyu Yang niet. Zij heeft op alle afstanden betere PR's staan dan Horikawa.Volgens Nu.nl zit Horikawa er ook bij hoor.
Lorenzato is nog herstellende van een zware hersensschudding van eerder dit jaar (Wiesensee dacht ik?). Ze heeft flinke klachten en kan niet normaal functioneren, laat staan sporten op dit niveau. Los van dat ze sowieso geen NK rijdt, vraag ik me uberhaupt af of het er nog in zit komend seizoen.Die constructies ken ik. Die zien elkaar alleen op 3-5 zaterdagavonden in de winter. Ze heeft daar wel het voordeel dat Laura Lorenzato de 4e rijder is. Die kan ze mooi vervangen tijdens het NK Marathon op 1 januari. Anders had ze die wedstrijd als reserve niet kunnen rijden. Ook Arianna Pruisscher rijdt daar nog haar wedstrijden.
Ik zat tijdens het WK Allround per toeval tussen de familie Takagi en familie De Wit. De warmte tussen beide families en uberhaupt het hele contact, straalde er vanaf. Net als de vele emoties. Ook de band tussen Miho en de kinderen van De Wit was prachtig om daar te zien.Dat vind ik te kort door de bocht. Je ziet vaak dat Aziatische supertalenten juist over de kop worden getraind nadat ze op zeer jonge leeftijd al mee kunnen komen in internationale wedstrijden bij de senioren. Miho Takagi was inderdaad zo'n supertalent: ze reed op haar 15e al de Olympische Spelen in Vancouver. Vier jaar later plaatse zich op haar 19e echter al niet meer. Vanaf het moment dat Johan de Wit haar trainer werd, werden haar prestaties weer beter. Sterker nog: in elk seizoen dat De Wit haar coach was, haalde ze minimaal twee medailles op een wereldkampioenschap of Olympische Spelen. We hebben het dan over de periode van 2016 tot en met 2026. Het enige jaar dat daarin ontbreekt is uiteraard het coronajaar, waarin ze verschrikkelijk goede tijden reed in Nagano, maar niet mee mocht doen in de schaatsbubbel.
De Wit kreeg het dus voor elkaar om Miho Takagi jaar in, jaar uit op wereldtopniveau te laten presteren, en dus haar potentie als supertalent waar te maken. Volgens mij is dat juist een van de grootste uitdagingen als coach.
De indruk die ik verder heb gekregen op basis van podcasts die ik heb geluisterd in de afgelopen jaren waarin De Wit te gast was, is dat hij en Takagi ook echt een bijzondere band hadden. Niet voor niets wilde de Japanse bij hem blijven trainen toen hij vertrok als bondscoach van Japan in 2022. Als je zo lang met iemand samenwerkt, moet je juist ook op persoonlijk vlak het goed voor elkaar hebben.