Transfertopic 2026-2027

Ik zie Conijn het liefst naar X2O gaan, daar zit gegarandeerd kwaliteit.
 
Oh ja, Min-Seok Kim had toch ook nog geen ploeg? Op ramkoers met de Wit en niet welkom in Korea? Of zal hij als konijn uit de hoge hoed donderdag tóch op het papiertje staan?
 
Lekker zeg!

Wel benieuwd wie. Qua Nederlanders zijn Verkerk (Zaanlander), Yoro (IKO) en Voskamp (gestopt) geen optie meer, terwijl Tas (wielrennen) ook niet meer rijdt. Je houdt dan Vanhoutte, Medard, Suttels en Deschamps over.

Vanuit kamp de Wit kan je wellicht Ning en Han meenemen, terwijl Conijn en Malfatti ook opties zijn..

Benieuwd naar de ploeg!
Kai Verbij is ook een optie, en omdat Wojcik dus ook onzeker is. Kan het best een prima ploeg worden
 
Johan de Wit gaat, met Daniel Greig en Thomas Geerdink, de doorstart van Novus vormgeven. Donderdag wordt bekendgemaakt welke 10 schaatsers zich aansluiten, maar een paar vallen al wel te raden.
 
Conijn dus idd naar De Wit (kon qua timing van berichten ook bijna niet anders eigenlijk).

De rest van de namen in dit artikel op nu.nl:

Nu.nl

Ik ben benieuwd. Uiteindelijk had De Wit natuurlijk ook wel baat bij het supertalent Takagi en megatalent Ning, en qua langere afstanden is het eigenlijk nog nooit echt geslaagd. Ik vind vooral de twee nieuwe Chinese jongemannen interessante aanwinsten
 
Conijn dus idd naar De Wit (kon qua timing van berichten ook bijna niet anders eigenlijk).

De rest van de namen in dit artikel op nu.nl:

Nu.nl

Ik ben benieuwd. Uiteindelijk had De Wit natuurlijk ook wel baat bij het supertalent Takagi en megatalent Ning, en qua langere afstanden is het eigenlijk nog nooit echt geslaagd. Ik vind vooral de twee nieuwe Chinese jongemannen interessante aanwinsten

Toch iets meer eer voor De Wit zou ik zeggen. Han heeft meerdere medailles op een afstand waar China nooit wat wint, Ichinohe de eerste Aziatische allroundmedaille bij de mannen sinds een eeuwigheid. Sato zat tegen de medailles aan op haar top, ten tijde van Shinhamas en Morishiges medailles had De Wit als bondscoach daar ook nog wel een rol in. Naast natuurlijk de gigasuccessen van Takagi, Ning en de achtervolgingsploeg die allemaal pas succesvol werden nadat ze onder hem kwamen te rijden.

Japan lag in 2014 volledig op zijn gat met amper worldcupplekken, wat hij toch echt volledig heeft omgedraaid, dus zowel in de breedte als de top heeft hij echt veel bereikt zou ik zeggen.

Edit: natuurlijk lukt het niet bij iedereen, maar daar hebben alle succesvolle coaches last van.
 
En niet vergeten wat hij voor die tijd in Nederland al deed. Irene Schouten brak in zijn sponsorloze Team2018 door en bleef na zijn vertrek qua prestaties op de langebaan een tijdje hangen in het begin bij Anema. En daarin ook Annouk van der Weijden, Carlijn Achtereekte en Linda de Vries.
 
Toch iets meer eer voor De Wit zou ik zeggen. Han heeft meerdere medailles op een afstand waar China nooit wat wint, Ichinohe de eerste Aziatische allroundmedaille bij de mannen sinds een eeuwigheid. Sato zat tegen de medailles aan op haar top, ten tijde van Shinhamas en Morishiges medailles had De Wit als bondscoach daar ook nog wel een rol in. Naast natuurlijk de gigasuccessen van Takagi, Ning en de achtervolgingsploeg die allemaal pas succesvol werden nadat ze onder hem kwamen te rijden.

Japan lag in 2014 volledig op zijn gat met amper worldcupplekken, wat hij toch echt volledig heeft omgedraaid, dus zowel in de breedte als de top heeft hij echt veel bereikt zou ik zeggen.

Edit: natuurlijk lukt het niet bij iedereen, maar daar hebben alle succesvolle coaches last van.
Ik denk dat mijn bericht negatiever is geinterpreteerd dan bedoeld. Ik heb De Wit zeer hoog zitten als coach. Alleen denk ik wel dat vooral op afstanden boven de 1500 het wel echt mondjesmaat is vwb zijn succes. Maar goed, dat komt uiteraard ook deels welke schaatsers je tot je beschikking hebt. Ik hoop nog steeds dat hij Horikawa tot de top of ineder geval subtop kan brengen.

Ik was Ichinohe trouwens vergeten, dat wel.
 
Mooi dat ze ook een sportpsycholoog in het team willen opnemen. Veel sporters hebben daar baat bij. Kan goed uitpakken voor Merel Conijn, ook technisch is er bij haar ook nog ruimte voor verbetering. Met het stoppen van Weidemann, Lollobrigida en Sablikova ligt er op de 5k ruimte om de komende 4 jaar te heersen.
 
Ik ben ook niet overtuigd of dit voor Conijn wel de beste keuze is qua trainingspartners. Kan me herinneren dat Sanne in 't Hof toendertijd veel alleen moest trainen. Hier had toch op zijn minst een Horikawa in het team moeten zitten.
 
Er zitten twee Belgen in het team, maar voor de rest een hoop schaatsers uit Japan en China van wie het vaak maar de vraag is hoe goed zij Engels kunnen en of het - naast eenvoudig schaatsjargon - makkelijk is gesprekken met elkaar te voeren. Dat kan naar verloop van tijd loslopen, maar ook wel een horde worden. Ik had daarom verwacht dat ze voor Conijn nog wel één á twee Nederlandse meiden hadden gestrikt voor het allroundtreintje. Persoonlijk had ik Exterkate gepolst. Die heeft zo'n groeicurve dat ik daar wel een gokje mee had willen nemen voordat volgend seizoen mogelijk alle profploegen voor haar deur staan.

Conijn wil overduidelijk heel graag samenwerken met Johan de Wit - en ik snap ergens dat zo'n ploeg ook wel als een leuk avontuur klinkt - maar ik had persoonlijk de comfortabele positie binnen Zaanlander hier niet voor opgegeven. Zeker niet nu dat sportief gewoon heel succesvol is geweest. Anderzijds vind ik het altijd wel mooi gedurfd als sporters wars zijn van veilige keuzes.
 
En niet vergeten wat hij voor die tijd in Nederland al deed. Irene Schouten brak in zijn sponsorloze Team2018 door en bleef na zijn vertrek qua prestaties op de langebaan een tijdje hangen in het begin bij Anema. En daarin ook Annouk van der Weijden, Carlijn Achtereekte en Linda de Vries.
Schouten begon juist heel goed bij Anema met oa. een PR van 3.58 op de 3km (7 sec eraf) en die bronzen medaille op de 5000m bij haar eerste WK Afstanden onder Anema (een PR van 13 seconden t.o.v. haar PR het jaar daarvoor), maar heeft daarna echt een enorme terugslag (en verlies aan vertrouwen) gehad na de hersenbloeding van haar moeder. Ze verloor toen zelfs een hoop marathons van rijders die ze het jaar daarvoor nog eenvoudig in de sprint versloeg.

Daargelaten dat Johan de Wit gewoon een hele goede trainer is en volgens mij ook een fijn persoon is om mee samen te werken.
 
Conijn gaat marathons rijden voor team A6, een marathonteam dat samenwerkt met Team Frysk. Via die route zal ze in elk geval contact hebben met Nederlands(talig)e ploeggenoten.
 
Conijn gaat marathons rijden voor team A6, een marathonteam dat samenwerkt met Team Frysk. Via die route zal ze in elk geval contact hebben met Nederlands(talig)e ploeggenoten.
Die constructies ken ik. Die zien elkaar alleen op 3-5 zaterdagavonden in de winter. Ze heeft daar wel het voordeel dat Laura Lorenzato de 4e rijder is. Die kan ze mooi vervangen tijdens het NK Marathon op 1 januari. Anders had ze die wedstrijd als reserve niet kunnen rijden. Ook Arianna Pruisscher rijdt daar nog haar wedstrijden.
 
Uiteindelijk had De Wit natuurlijk ook wel baat bij het supertalent Takagi
Dat vind ik te kort door de bocht. Je ziet vaak dat Aziatische supertalenten juist over de kop worden getraind nadat ze op zeer jonge leeftijd al mee kunnen komen in internationale wedstrijden bij de senioren. Miho Takagi was inderdaad zo'n supertalent: ze reed op haar 15e al de Olympische Spelen in Vancouver. Vier jaar later plaatse zich op haar 19e echter al niet meer. Vanaf het moment dat Johan de Wit haar trainer werd, werden haar prestaties weer beter. Sterker nog: in elk seizoen dat De Wit haar coach was, haalde ze minimaal twee medailles op een wereldkampioenschap of Olympische Spelen. We hebben het dan over de periode van 2016 tot en met 2026. Het enige jaar dat daarin ontbreekt is uiteraard het coronajaar, waarin ze verschrikkelijk goede tijden reed in Nagano, maar niet mee mocht doen in de schaatsbubbel.
De Wit kreeg het dus voor elkaar om Miho Takagi jaar in, jaar uit op wereldtopniveau te laten presteren, en dus haar potentie als supertalent waar te maken. Volgens mij is dat juist een van de grootste uitdagingen als coach.
De indruk die ik verder heb gekregen op basis van podcasts die ik heb geluisterd in de afgelopen jaren waarin De Wit te gast was, is dat hij en Takagi ook echt een bijzondere band hadden. Niet voor niets wilde de Japanse bij hem blijven trainen toen hij vertrok als bondscoach van Japan in 2022. Als je zo lang met iemand samenwerkt, moet je juist ook op persoonlijk vlak het goed voor elkaar hebben.
 
Als we het toch over Takagi hebben, wil ik Nana Takagi even aanhalen. Het klinkt heel vreemd, maar Nana heeft even veel Olympische gouden medailles als Miho, twee om precies te zijn. De Olympische gouden medaille op de massastart van Nana Takagi in 2018 was natuurlijk ook een klinkend succes voor Japan, en niet direct een dat puur op basis van individuele uitslagen te voorspellen was.
 
Die constructies ken ik. Die zien elkaar alleen op 3-5 zaterdagavonden in de winter. Ze heeft daar wel het voordeel dat Laura Lorenzato de 4e rijder is. Die kan ze mooi vervangen tijdens het NK Marathon op 1 januari. Anders had ze die wedstrijd als reserve niet kunnen rijden. Ook Arianna Pruisscher rijdt daar nog haar wedstrijden.
Lorenzato is nog herstellende van een zware hersensschudding van eerder dit jaar (Wiesensee dacht ik?). Ze heeft flinke klachten en kan niet normaal functioneren, laat staan sporten op dit niveau. Los van dat ze sowieso geen NK rijdt, vraag ik me uberhaupt af of het er nog in zit komend seizoen.
 
Dat vind ik te kort door de bocht. Je ziet vaak dat Aziatische supertalenten juist over de kop worden getraind nadat ze op zeer jonge leeftijd al mee kunnen komen in internationale wedstrijden bij de senioren. Miho Takagi was inderdaad zo'n supertalent: ze reed op haar 15e al de Olympische Spelen in Vancouver. Vier jaar later plaatse zich op haar 19e echter al niet meer. Vanaf het moment dat Johan de Wit haar trainer werd, werden haar prestaties weer beter. Sterker nog: in elk seizoen dat De Wit haar coach was, haalde ze minimaal twee medailles op een wereldkampioenschap of Olympische Spelen. We hebben het dan over de periode van 2016 tot en met 2026. Het enige jaar dat daarin ontbreekt is uiteraard het coronajaar, waarin ze verschrikkelijk goede tijden reed in Nagano, maar niet mee mocht doen in de schaatsbubbel.
De Wit kreeg het dus voor elkaar om Miho Takagi jaar in, jaar uit op wereldtopniveau te laten presteren, en dus haar potentie als supertalent waar te maken. Volgens mij is dat juist een van de grootste uitdagingen als coach.
De indruk die ik verder heb gekregen op basis van podcasts die ik heb geluisterd in de afgelopen jaren waarin De Wit te gast was, is dat hij en Takagi ook echt een bijzondere band hadden. Niet voor niets wilde de Japanse bij hem blijven trainen toen hij vertrok als bondscoach van Japan in 2022. Als je zo lang met iemand samenwerkt, moet je juist ook op persoonlijk vlak het goed voor elkaar hebben.
Ik zat tijdens het WK Allround per toeval tussen de familie Takagi en familie De Wit. De warmte tussen beide families en uberhaupt het hele contact, straalde er vanaf. Net als de vele emoties. Ook de band tussen Miho en de kinderen van De Wit was prachtig om daar te zien.

Overigens was mij voorzichtige conclusie dat Nana meer op de moeder lijkt en Miho op de vader :)
 
Back
Top