Marcel Vos
Well-Known Member
Het lijkt me leuk om het gehele seizoen na te beschouwen. Van de supersnelle wereldbekers in Salt Lake en Calgary tot de Olympische Spelen tot het prachtige WK allround. Wat zijn jullie meest favoriete momenten? Wat zag je echt niet aankomen? Waar had je meer van verwacht? Ik begin alvast met mijn vijf leukste momenten van het seizoen.
Nummer 5
Francesca Lollobrigida op de OS. Niemand had meer wat van haar verwacht na dat slechte voorseizoen, maar ze bleef die 30ers maar pompen op de drie kilometer. En in de laatste ronde versnelde ze zelfs nog! Haar tijd van 3:54.28 was gewoon een nationaal record en de 2e laaglandtijd ooit. Het was nog even wachten of het genoeg was voor de winst, en dat was het, ze was zelfs ruim twee seconden sneller dan de nummer twee. En een paar dagen later doet ze het doodleuk weer op de vijf kilometer. Dit keer was het wel superspannend en kwam het op honderdsten aan. Ze leek kapot te gaan, maar haalde ergens een seconde versnelling in de slotronde vandaan en won met een tiende verschil het goud. Mama Lollo in optima forma!
Nummer 4
Het wereldrecord van Femke Kok. Ze was al een tijdje ongeslagen en drievoudig wereldkampioen, maar haar tijden haalden het nog niet bij die van haar voorgangen: Nao Kodaira. Kodaira had nog steeds het wereldrecord laagland, en buiten Thialf kwam Kok al helemaal niet in de buurt met bijvoorbeeld 37.50 in Hamar en een PR van slechts 36.83. Tot nu. Met een gigantische opening van 10.19 en de snelste ronde ooit van 25.90 verplettert ze het wereldrecord van 36.36 naar 36.09. Eindelijk heeft ze de belofte ingelost en heeft ze haar tijden naar een nieuw niveau getild. En dit zou ze de rest van het seizoen ook weer doen met bijvoorbeeld 37.05 in Hamar, een dik baanrecord.
Nummer 3
Het gehele WK allround bij de mannen. Stolz die het onmogelijke probeerde en nog echt een sterke eerste dag reed, Eitrem die een geweldige 5k en 1500 meter neerzette en als eerste Noor won sinds 1994, Jílek die haperde op de vijf kilometer maar een supergoeie 10k reed, Semirunnij die een hoog niveau neerlegde, en gewoon het heerlijke doorrekenen in het algemeen. Niets is mooier dan allrounden, en de hele discussie van "die moet zoveel pakken op die" is echt superleuk.
Nummer 2
Femke Kok's 500 meter op de OS in Milaan. Ze reed eerder in het seizoen een wereldrecord, maar deze 36.49 op een laaglandbaan is echt nog een niveautje hoger. En de druk lag erop, want ze was al twee jaar ongeslagen, maar daar had ze geen last van. Een geweldige opening met 10.18 en dan een superronde van 26.31. Een volmaakte rit zonder ook maar een enkele fout. Dit is eindelijk ook dat nieuwe niveau waar ik het eerder al over had. Ze had het WR laagland al met 36.87 in Thialf, maar dat is toch slechts 0.07 onder de tijd van Kodaira acht jaar eerder. Deze 36.49 is echt een statement en geeft het tijdperk Femke Kok de glans die het verdient.
Nummer 1
Sander Eitrem die als eerste onder de grens van 6 minuten duikt. In het interview na het WK allround 2007 oppert Mart Smeets wat nieuwe doelen voor Sven Kramer, en één daarvan is een tijd onder de zes minuten. Nog geen jaar later komt hij daar heel dichtbij in een van de beste vijf kilometers ooit gereden, maar 6:03.32 is nog niet hard genoeg. Kramer zou dat PR nooit meer verbeteren, en ook de volgende twee wereldrecordhouders, Ted-Jan Bloemen en Nils van der Poel, blijven meer dan anderhalve seconde van de grens verwijderd.
Inmiddels is het 2025 en er is een nieuwe techniek die alles nog veel sneller maakt: met de handen op de rug rijden in ook de bochten. Er moet nu toch wel onder de zes minuten gereden kunnen worden? Wie gaat het doen? Jílek? Ghiotto? Eitrem? Dawson? Geen van hen, want de nieuwe wereldrecordhouder is Timothy Loubineaud, al is zijn 6:00.23 ook nog steeds niet onder die magische grens. En ook in Calgary wordt het niet gehaald. Helaas, ook dit seizoen is het weer niet gelukt.
Maar toen kwam die wedstrijd in Inzell. Loubineaud reed onder het baanrecord van Ghiotto en zette met 6:03 een geweldige tijd neer. Net zo'n superrit als toen hij het WR pakte dachten we, maar dat klopte niet helemaal. Jílek en Eitrem gaan op het ijs en er iets bijzonders. Eitrem was een van de weinigen die nog niet de rechterarm op de rug legde in bochten, maar doet dat nu wel? Kan hij daarmee ook sneller? Nou, en hoe! Hij blijft maar strooien met lage 28ers en komt uit op een geweldige 5:58.52, de eerste man onder de zes minuten!
Het mooiste is nog dat niemand dit meer verwacht had. Iedereen had dit al uit zijn hoofd gezet omdat het in Salt Lake en Calgary niet gebeurd was. En dan gebeurt het in Inzell, een baan die normaal gesproken toch wel een stukje langzamer is dan die andere twee. Het maakte Eitrem niet uit en hij schreef geschiedenis.
Nummer 5
Francesca Lollobrigida op de OS. Niemand had meer wat van haar verwacht na dat slechte voorseizoen, maar ze bleef die 30ers maar pompen op de drie kilometer. En in de laatste ronde versnelde ze zelfs nog! Haar tijd van 3:54.28 was gewoon een nationaal record en de 2e laaglandtijd ooit. Het was nog even wachten of het genoeg was voor de winst, en dat was het, ze was zelfs ruim twee seconden sneller dan de nummer twee. En een paar dagen later doet ze het doodleuk weer op de vijf kilometer. Dit keer was het wel superspannend en kwam het op honderdsten aan. Ze leek kapot te gaan, maar haalde ergens een seconde versnelling in de slotronde vandaan en won met een tiende verschil het goud. Mama Lollo in optima forma!
Nummer 4
Het wereldrecord van Femke Kok. Ze was al een tijdje ongeslagen en drievoudig wereldkampioen, maar haar tijden haalden het nog niet bij die van haar voorgangen: Nao Kodaira. Kodaira had nog steeds het wereldrecord laagland, en buiten Thialf kwam Kok al helemaal niet in de buurt met bijvoorbeeld 37.50 in Hamar en een PR van slechts 36.83. Tot nu. Met een gigantische opening van 10.19 en de snelste ronde ooit van 25.90 verplettert ze het wereldrecord van 36.36 naar 36.09. Eindelijk heeft ze de belofte ingelost en heeft ze haar tijden naar een nieuw niveau getild. En dit zou ze de rest van het seizoen ook weer doen met bijvoorbeeld 37.05 in Hamar, een dik baanrecord.
Nummer 3
Het gehele WK allround bij de mannen. Stolz die het onmogelijke probeerde en nog echt een sterke eerste dag reed, Eitrem die een geweldige 5k en 1500 meter neerzette en als eerste Noor won sinds 1994, Jílek die haperde op de vijf kilometer maar een supergoeie 10k reed, Semirunnij die een hoog niveau neerlegde, en gewoon het heerlijke doorrekenen in het algemeen. Niets is mooier dan allrounden, en de hele discussie van "die moet zoveel pakken op die" is echt superleuk.
Nummer 2
Femke Kok's 500 meter op de OS in Milaan. Ze reed eerder in het seizoen een wereldrecord, maar deze 36.49 op een laaglandbaan is echt nog een niveautje hoger. En de druk lag erop, want ze was al twee jaar ongeslagen, maar daar had ze geen last van. Een geweldige opening met 10.18 en dan een superronde van 26.31. Een volmaakte rit zonder ook maar een enkele fout. Dit is eindelijk ook dat nieuwe niveau waar ik het eerder al over had. Ze had het WR laagland al met 36.87 in Thialf, maar dat is toch slechts 0.07 onder de tijd van Kodaira acht jaar eerder. Deze 36.49 is echt een statement en geeft het tijdperk Femke Kok de glans die het verdient.
Nummer 1
Sander Eitrem die als eerste onder de grens van 6 minuten duikt. In het interview na het WK allround 2007 oppert Mart Smeets wat nieuwe doelen voor Sven Kramer, en één daarvan is een tijd onder de zes minuten. Nog geen jaar later komt hij daar heel dichtbij in een van de beste vijf kilometers ooit gereden, maar 6:03.32 is nog niet hard genoeg. Kramer zou dat PR nooit meer verbeteren, en ook de volgende twee wereldrecordhouders, Ted-Jan Bloemen en Nils van der Poel, blijven meer dan anderhalve seconde van de grens verwijderd.
Inmiddels is het 2025 en er is een nieuwe techniek die alles nog veel sneller maakt: met de handen op de rug rijden in ook de bochten. Er moet nu toch wel onder de zes minuten gereden kunnen worden? Wie gaat het doen? Jílek? Ghiotto? Eitrem? Dawson? Geen van hen, want de nieuwe wereldrecordhouder is Timothy Loubineaud, al is zijn 6:00.23 ook nog steeds niet onder die magische grens. En ook in Calgary wordt het niet gehaald. Helaas, ook dit seizoen is het weer niet gelukt.
Maar toen kwam die wedstrijd in Inzell. Loubineaud reed onder het baanrecord van Ghiotto en zette met 6:03 een geweldige tijd neer. Net zo'n superrit als toen hij het WR pakte dachten we, maar dat klopte niet helemaal. Jílek en Eitrem gaan op het ijs en er iets bijzonders. Eitrem was een van de weinigen die nog niet de rechterarm op de rug legde in bochten, maar doet dat nu wel? Kan hij daarmee ook sneller? Nou, en hoe! Hij blijft maar strooien met lage 28ers en komt uit op een geweldige 5:58.52, de eerste man onder de zes minuten!
Het mooiste is nog dat niemand dit meer verwacht had. Iedereen had dit al uit zijn hoofd gezet omdat het in Salt Lake en Calgary niet gebeurd was. En dan gebeurt het in Inzell, een baan die normaal gesproken toch wel een stukje langzamer is dan die andere twee. Het maakte Eitrem niet uit en hij schreef geschiedenis.
