Een dag later en ik kan het eigenlijk nog steeds niet geloven. Vooraf geloofde ik in de magie die al de hele Spelen rond Bergsma lijkt te hangen. Zeker toen ik dat verdraaide nummer 13 weer op de helm van Bergsma zag staan. Zeker met de aanwezigheid van Stolz voel je dat dit weleens de Spelen kunnen worden dat een aanval wél tot de zege kan lijden. Zeker wanneer je ziet hoe zwaar die halve finales al zijn. Zenuwslopend en voor al die wereldtoppers misschien wel de lastigste exercitie van het hele seizoen. En dan moet je nog finale rijden.
Iedereen verwacht, nee wéét, dat Bergsma ergens in de wedstrijd één misschien wel twee splijtende demarrages gaat plaatsen en het hele peloton op de pijnbank gaat leggen. Hij is in topvorm en de concurrentie dient gewaarschuwd te zijn wanneer hij bij een tussensprintje in de halve finale er rustig een 23,9 tegenaan gooit en de - toch vrij explosieve - Semirunniy kansloos laat. Ook niet bepaald een koekenbakker. Iedereen rekent er dus op. Tuurlijk. Ieder land stemt daar z'n tactiek op af. Zonder twijfel. Ieder land weet ook dat Van de Bunt het bal zal moeten openen met een ferme aanval om de daaropvolgende aanval van Bergsma nog harder te doen laten aankomen. Daar willen de andere aanvallers bijzitten. Een aanval zónder Bergsma is voor mannen als Jilek en Loubineaud noodzakelijk willen ze hier goud pakken. Die letten dan ook vooral op Van de Bunt. En dan vertrekt Bergsma intuïtief (hij wil eerst binnendoor gaan, ziet dat Stolz op kop naar binnen kijkt en gaat dan toch buitenom) zó vroeg op kousenvoetjes met de niet-topfitte Thorup in z'n rug (de enige die snapte dat hij Bergsma letterlijk géén seconde uit het oog moest verliezen) uit het peloton en sust ie iedereen in slaap.
Ja, Bergsma wint altijd met aanvallen, daar kunnen ze in het marathonpeloton ook al 20 seizoenen over meepraten, maar z'n timing blijft toch iets magisch hebben. En laten we wel zijn: dit was niet eens een aanval en niemand leek er om die reden een bedreiging in te zien. Een inleidende beschieting. Meer niet. Rust bij de stoïcijnse coaches aan de zijlijn. Niks aan de hand. En dan is het 15 seconden later al te laat. Dan daalt de realisatie in dat als je Bergsma 100 meter geeft - hoe vroeg het ook is in de race - dat je kansloos bent. Zeker wanneer Bergsma het tempo nog kan opschroeven.
Swings - die nota bene als eerste van de sprinters opzij kijkt en ziet dat Bergsma langszij komt - rekent erop dat dit nog geen gevaar is en dat anders Stolz het gaatje wel dicht. Stolz die weet dat hij dit als favoriet de hele race kan gaan doen als hij op de eerste de beste ontsnapping reageert stuurt uit. Alle sprinters die weten dat als zij teveel moeite doen in de achtervolging - in de wetenschap dat je sprint zal lijden als je in de achtervolging gaat armpje drukken met Bergsma - zij erop worden gelegd door Stolz. Swings' landgenoot Medard die óf moet meespringen als Bergsma wegrijdt of direct de gang in het peloton moet houden. Jilek en Loubineaud die natuurlijk mee moeten springen als Bergsma ook gaat en dat verzuimen (en zich vervolgens aan de ongeschreven regel houden dat als zij het alsnog proberen, ze vooral de sprinters helpen die daarop rekenen). Het was gewoon het perfecte winnende scenario en dat al in ronde twee. Daar wordt ook in de halve finales de blauwdruk voor gelegd door Di Stefano en Cepuran te lozen. Vooraf eigenlijk de meest essentiële knechten. Dat Jilek zijn mentor Wenger moet missen zorgt ook voor een iets andere dynamiek.
Swings probeert nog het tempo in het peloton te gooien en Giovanninni neemt het (niet al te overtuigend) over, maar de rest van het peloton weet dan al hoe laat het is en lijkt zich te berusten in maximaal brons en weet ook dat het aan de sterke topsprinters is om de achtervolging te lijden. Van de Bunt kan zeker op twee momenten van voren invoegen om het tempo te drukken juist op de momenten dat het tempo weer de lucht in dreigt te gaan. Medard die maar een beetje in de chasse patatte terecht komt. Stolz die op een gegeven moment één keertje leek te willen aanzetten, maar kennelijk toch z'n benen voelde en die poging afbrak. Vervolgens gaat Stolz al op 800m de sprint aan (bizar vroeg) met een rondje 23,5 (ik ben benieuwd naar z'n topsnelheid toen hij in die ronde aanging - jammer dat we daar geen beelden van zagen) en rijden de sprinters doodleuk nog eens twee 23-ers. In dat geweld kan Swings vrij duidelijk niet mee. Dat Giovannini er na die versnelling van Stolz nog langszij komt in een rondje 23,1 (wat een laatste rechte eind ook) is vrij exemplarisch voor zijn vorm. In diverse andere scenario's had hij ook goud kunnen winnen.
Schitterende race. Vooral psychologisch. Schitterende winnaar bovenal. Heel mooi dat één van de grootste vaandeldragers van de Mass Start nu ook een Olympische titel heeft. Ik denk dat Arjan Stroetinga ergens in Friesland eveneens een dansje voor de tv deed.