Toch even een ode aan de enige echte Goudsche Doorloper, Ted-Jan Bloemen. A.k.a TJ Flowers.
De man uit Gouda was altijd al een groot talent, maar kwam er niet helemaal goed uit in de Nederlandse ploegstructuur. Eigenzinnig, moeilijk coachbaar, grillig. Maar altijd gevaarlijk. Ook in Nederlandse dienst, getuige zijn nationale allroundtitel en Na zijn switch naar Canada vond hij de rust om zich echt op zichzelf te kunnen focussen. Zijn eigen programma, zijn eigen ideeën.
Hij was de man die de Nederlandse hegemonie op de lange afstanden aan 't wankelen bracht met zijn fantastische en onverwachte wereldrecord op de 10km in 2015. De Metronoom. Zo vlak als een lineaal elke ronde 30.0 of 30.1 reed hij vijf (!) seconden onder het onaantastbaar geachte wereldrecord van Kramer naar 12.36.30. Een onwerkelijke tijd.
En verrassen, dat kon hij. Zoals toen hij in 2017 wederom in Salt Lake City het 10 jaar oude wereldrecord op de 5km van Kramer afpakte. Na afloop brak hij dit record letterlijk doormidden. Er werd schande van gesproken, maar hij was zich van geen kwaad bewust. Eigenzinnig. En dat bleef hij toen hij volkomen onverwacht de Olympische titel pakte op de 10km. Een niet-Nederlander die de 10km won. Die Bergsma versloeg. Onbestaanbaar. Dat kón gewoon niet. En toch deed hij het. Hij liet zien dat de Nederlanders op de lange afstanden te verslaan waren door iemand uit een niet-Nederlandse ploeg.
Eerlijk is eerlijk, 95% van zijn ritten reed ie geen deuk in een pakje boter. Hij is echt iemand die op gevoel schaatst en als dat gevoel er niet is, dan raakt ie helemaal niets. Maar die 5% die hij wél raakte, wanneer hij wel in een flow raakte... Dan was hij grensverleggend.