Mjøsaman op zoek naar ijsbanen in Japan

Discussie in 'IJs' gestart door Mjøsaman, 11 okt 2016.

  1. Mjøsaman

    Mjøsaman Well-Known Member

    hakodate wielerbaan2.gif Hakkie2 schreef in het topic over schaatsfilmpjes: "@Mjøsaman: wat een zoektocht! De enige schaatsbaan waar ik ooit specifiek naar op zoek ben geweest is die van Grenoble afgelopen zomer (makkelijk te vinden in het park), in Japan naar schaatsbanen gaan zoeken, dan ben je wel een hele grote fan!"

    Mmm, het is nou niet zo dat het doel van mijn vakantiereis is om ijsbanen op te zoeken, maar als je dan toch in de buurt bent, is dat wel een leuk extraatje.

    Goed, Mjøsaman was dus in Japan. Niet voor het eerst, want in 2008 was ik er ook al. In een gecombineerde georganiseerde reis met wat toeristische hoogtepunten van Japan, en het WK Afstanden in Nagano. Tijdens die reis dus alleen de M-Wave in Nagano. De trein van Tokio naar Nagano stopte weliswaar in Karuizawa (WK 1963), maar reed daar toch vooral in tunnels door de bergen heen. Ook verbleven we een dag in Hakone, waar het heel licht sneeuwde, en waarvan ik later las dat daar in 1963 een voorbereidingswedstrijd voor het WK was gehouden.
    Op een heel vreemde plek, op het dak van een hotel, geloof ik. (Zoek ik nog even uit).

    Maar nu dus opnieuw in Japan. Het eerste deel van de vakantie was in het zuiden van Japan. Waar de vochtige, bijna tropische hitte schaatsen niet mogelijk maakt. Wel een tyfoon meegemaakt. Wij hadden vooral last van de regen, maar de wind van die tyfoon had andere delen van Japan geteisterd, zo zagen we in deel 2 van de vakantie.

    Die vond namelijk plaats op Hokkaido, het meest noordelijke eiland van Japan. Waar het klimaat op Scandinavie lijkt. In september was het daar nog prima uit te houden, hoewel op 1 dag de wind uit het noorden kwam en je de herfst al duidelijk kon voelen. Mjøsaman en Mjøsavrouw waren op een groepsreis, met vaak 1 reisdag en dan 1 dag op dezelfde plek. We hadden en Japan Railpass en konden dus evt. zelf met de trein op stap. Bij de voorbereiding had ik nog het vage idee om te kijken of ik op zo'n vrije dag Obihiro en/of Kushiro kon bekijken. Maar dat bleek al snel een kwestie van de eerste trein heen, en pas 's avonds weer terug. En er zijn ook voor Mjøsaman grenzen. En aangezien bleek dat bovengenoemde tyfoon bijzonder huis had gehouden op Hokkaido, grote delen van het spoor had weggeslagen, en daarmee Obihiro en Kushiro per trein onbereikbaar had gemaakt, was het sowieso geen optie meer.

    Van Zuid-Japan naar Hokkaido gingen we met de Shinkansen, de Hogesnelheidslijn van Japan. Om half negen instappen en om half vijf uitstappen, 1300 kilometer verder en op de seconde op tijd. Onderweg moet ik heel dicht bij de ijsbaan van Morioka zijn geweest, maar als je daar met 250 km/u langsvliegt mis je ook wel eens wat. Eindpunt van de Shinkansen is tot nu toe Hakodate, een vissersplaats aan de zuidkust van Hokkaido. Daar verbleven we dan ook. Het is een typische vissersplaats, beetje vervallen, maar wel met de blik naar buiten gericht. Met bijvoorbeeld een Russich-Orthodoxe kerk en een toeristische vismarkt die bezocht wordt door toeristen uit China.
    En in de archieven schaatsuitslagen uit de jaren '50. Op Google Maps is een ovaal te zien, met de omschrijving van ijsbaan er bij.

    Een mooie bestemming dus. Nu liggen ijsbanen meestal niet in het centrum van de stad, en deze dus ook niet. Hakodate heeft een schattig trammetje waarvan het spoor een soort omgekeerde V vormt. En de ijsbaan lag precies tussen de poten van de V. Eind van de middag een kilometertje of 2 lopen vanaf de halte dus. Volgens Google Maps lag er naast de ijsbaan een paardenrenbaan. Toen we echter de straat afliepen die ons naar de ijsbaan zou voeren, wees niets op een paardenrenbaan. Wel een terrein dat afgebakend was met een wachtpost, en wat er heel erg uitzag als een militaire basis. Met daarop een enorm veld. Ik kon niet precies zien wat daar was, het lag wat hoger en er stond een groot hek omheen. Mogelijk een atletiekbaan o.i.d.

    Maar een stukje verderop zagen we al de lichtmasten die wijzen op de aanwezigheid van een stadion. Een enorme parkeerplaats, en op aanplakbiljetten allerlei foto's van wielrenners. Het was dus geen ijsstadion, maar een wielerbaan. Een echt mooie baan in de buitenlucht, en we konden zien dat er werd wat op getraind werd.
    Het gebouw zelf was open, en bij de ingang stond een bewaker (!?) Of we even naar binnen mochten? Ja hoor, graag zelfs. Hij wees op een monitor: om 16.45 zou er een race zijn. Was dit ook de schaatsbaan? (Ja, Mjøsaman had natuurlijk wel opgezocht wat schaatsen in het Japans is: dat is suketo, waarbij je de -u- inslikt, gewoon Engels dus). Ja, in de winter werd er geschaatst.
    We liepen de deur door en het was me toch druk binnen. Allemaal wat oudere, wat morsige Japanse mannetjes. Dan denk je, wat doen die allemaal op een donderdagmiddag om 16.30 bij een wielerbaan? Nou, gokken dus. Het leek wel zo'n wedkantoor, zoals je dat in Engeland ziet. Zenuwachtig gedoe met briefjes, geld, monitortjes e.d. in een vrije grote zaal.
    Mochten we ook naar de eerste verdieping? Ja hoor, niemand die ons tegen houdt. En daar een mooie tribune, met van die Thialfkuipstoeltjes, achter glas zodat je de koers goed en beschut kan zien. Op de baan was echter niet veel actie, en de race zou nou toch bijna moeten beginnen. Op de monitoren werden de quoteringen getoond (denk ik), en een sprong er toch wel duidelijk uit. Om 16.45 was de baan nog leeg. Maar toen sprong het beeld dus op een wedstrijd elders in Japan. 8 man in de baan, een rondje of 8 en een eindsprint die iemand met twee vingers in zijn neus won. Nogal wat balende Japanners op de tribune en beneden in de grote hal, die allemaal direct vertrokken en schoonmaaksters die met grote snelheid de rommel aan het opruimen waren.
    Was dit de ijsbaan uit de jaren '50? Ik weet het niet. Het was nu in ieder geval geen 400-meter baan, maar hij leek me wel groter dan 200m. Of was het dat veld op de basis? Of misschien was het nog wel heel ergens anders.
    In ieder geval worden er nu geen schaatswedstrijden meer gehouden in Hakodate.

    We liepen met de Japanners mee naar buiten, en liepen verder op zoek naar de tramhalte bij de andere poot van de V. We liepen blijkbaar uit de route (de rechte wegen bleken toch niet haaks op elkaar te staan), en kwamen op een onverwachte plek weer uit bij de tramrails. Inmiddels schemerde het al, en wandelen maakt hongerig, dus gingen de Mjøsa's al snel naar een van de pittoreske restaurantjes dicht bij het station, alwaar zij de plaatselijke visspecialiteit tot zich namen.

    De volgende stop op Hokkaido was weliswaar aan een meer (Toya-ko), maar daarvan zijn geen schaatsuitslagen bekend. Midden in dat meer ligt een vulkaan, en het dorpje aan het meer bestaat nog niet zo lang, dus ik denk niet dat daar ooit wedstrijden geschaatst zijn. Dat is wel het geval in de stad daarna. Daarvandaan komt jaarlijks in ieder geval nog een uitslag door: Asahikawa. Maar daarover een volgende keer.
    Laatst bewerkt: 17 okt 2016
    ZeeKoei, Jan7, Duif en 3 anderen vinden dit leuk.
  2. Mjøsaman

    Mjøsaman Well-Known Member

    Asahikawa was dus de volgende bestemming. De laatste grote stad in het Noordwesten van Hokkaido. Eens een kleine nederzetting aan een rivier, maar in de 20e eeuw uitgegroeid tot een echte stad. Een nieuwe stad dus, met rechte wegen, voor zover de rivier dat toestaat. En niet echt gezellig; het klimaat in de winter is hard en zal het niet prettig zijn om dan buiten te vertoeven. Prima omstandigheden om dus een ijsbaan te verwachten. Zeker aangezien er de afgelopen jaren uitslagen van junioren (school?) wedstrijden uit Asahikawa binnendruppelden. Kijk maar op speedskatingresults.com.

    We kwamen eind van de middag aan, en ik had al gezien dat de ijsbaan niet al te ver van het hotel lag. De baan leek te liggen op een complex met allerlei sportvelden. Met een minuutje of 20 lopen zouden we dat nog even kunnen doen, voor de schemering in viel en het avondeten. Ook mooi om even de benen te strekken na de lange treinreis en alvast iets van de stad te zien.

    We gingen op de grote rotonde naar links en staken de rivier over. De rivier die door Haruki Murakami in zijn boek De jacht op het verloren schaap beschreven werd als de cafe-au-lait rivier. En dat klopt, dat was de kleur van de rivier. Lees dat boek, niet alleen omdat het in dat gebied speelt.

    Aan de overkant liepen we de dijk op. Een hoge dijk, met een stukje uiterwaard. In de laagstaande zon leek het net of we in Nederland waren. Een stukje verder lag het sportcomplex: een groot grasveld, tennisbanen, een heel park. Gelukkig zijn de Japanners kwistig met plattegronden. De ovaal in het midden van het park zou toch wel de ijsbaan zijn? Hij was omgeven door een aarden wal van een metertje of 3, dus het leek er even op dat we er niets van konden zien. Maar hoera, er stond een hek open. Even links en rechts kijken, en dan maar naar binnen lopen. Het terrein lag vol met grind, er was een voetbalveld uitgezet en er stonden doeltjes. Maar het was onmiskenbaar een ijsbaan. Met zelfs een tribunetje. De ruimte met de materialen stond gewoon open, er was niemand te zien. Ja, dat kan in Japan. Toch maar niet te ver het terrein op, het liep inmiddels tegen vijven en voor je het weet gooien ze het hek dicht.

    Goed, ijsbaan Asahikawa dus. Terug naar het centrum, waar we heerlijk aten in een typisch Japans restaurant en waar je dus je schoenen uit moest doen, voor je aan tafel mocht.

    Bijgevoegde bestanden:

    ZeeKoei, fransvanbakel, leenstrafan en 2 anderen vinden dit leuk.
  3. Mjøsaman

    Mjøsaman Well-Known Member

    De laatste etappe bracht ons naar Sapporo. Ook Sapporo is een moderne stad met veel rechte wegen. En een enorm onderaards winkelcentrum. Bijna een stad in een stad. De gangen volgen nl. de bovengrondse wegen en je kan dus eigenlijk van souterrain naar souterrain lopen van de diverse gebouwen. Wat erg handig is in de ijskoude winter. Maar natuurlijk ook de stad van de Olympische Spelen van 1972. Waar Ard Schenk 3 x goud won. Die ijsbaan moest nog bestaan, want tot voor enige jaren was dat een vaste prik in de Japan Cup.

    Zoals zo vaak, ligt de ijsbaan in een buitenwijk. Vanaf het gelijknamige eindstation Makomanai van 1 van de metrolijnen, was het nog een kwartiertje lopen naar het park waar de ijsbaan in ligt. In het park een bruggetje over, en daar ligt tussen de bomen een hoge met gras begroeide aarden wal ( denk wel een meter of 10 hoog) met hier en daar een trap daartegenaan. Waarschijnlijk om veel ingangen te hebben naar de tribunes. De trappen waren niet afgesloten, dus we konden gewoon naar boven lopen. Daar een mooi overzicht op het stadion. Aan de andere kant kon je echter niet beneden. Dat was wel weer jammer. Groot, veel tribunes, en we bleken zo ter hoogte van de 1000m start te staan. Daar aan de overkant, bij de 500m start was Ard zo jammerlijk gevallen.

    Vervolgens liepen we er om heen. Wat opviel was het grote hoogteverschil op grondniveau tussen de ene en de andere kant van de baan. Het liep gewoon steil af. Ik neem aan dat de baan zelf wel waterpas ligt, maar de grond om het stadion zeker niet. Aan de andere kant was een deur, die zowaar open was. En een mevrouw in een soort lokethokje. Het was volslagen uitgestorven, maar we mochten best even rondkijken. Alleen binnen, niet buiten. Door een raam naar de baan zelf kijken was nu niet heel spannend. Wel hingen in de hal de huidige baanrecords. Naast de huidige wereldrecords, haha. En per afstand de top-6 van de OS 1972. Toen de mevrouw ons ook nog wees op de stempels van zowel de baan als van de OS met bijbehorend stempelkussen, en vervolgens met papiertjes aankwam, zodat we de afdrukken mee konden nemen, was dit deel van de Sapporodag al erg geslaagd.

    Deze Olympische baan werd speciaal voor de Spelen gebouwd. Maar de archieven herbergen eerdere uitslagen uit Sapporo, een WK allround in 1954 en een NK in 1938. Het WK-stadion kon ik lokaliseren als een atletiekstadion. Ook dit lag weer redelijk uit de buurt van het centrum, maar met tram en een bus toch redelijk te bereiken. En vlak bij de springschans waar ook het Olympisch Museum gevestigd is. Aardig museumpje, waar je op een schaatsplank kunt oefenen. Met ook een skispringsimulator en een bob waar je in kunt. En nog een film voor kinderen over de geschiedenis van de diverse wintersporten. Met daarbij een grappig tekenfilmpje waarbij je 17e eeuwse Nederlanders ziet schaatsen op de grachten. Terwijl de bomen nog vol in het blad staan. Jaja...

    Het Maruyama Stadion is inderdaad nog steeds een atletiekbaan met een voetbalveld in het midden. Toen wij er langsliepen waren er veteranen aan het ballen. Naast dat stadion ligt een enorm honkbalstadion. Ik denk de thuisbasis van de sapporo.... Niets wees er op dat hier ooit een WK schaatsen was gehouden.

    En dan hadden we nog het NK 1938. Het filmpje en wat foto's in het museum leken er op te wijzen dat de oudste schaatsplek van Sapporo de vijver in het Nakayama-stadspark was. En laat dat nu net tegenover ons hotel liggen! Of het zo is, weet ik niet, maar het was wel makkelijk om daar nog wat fotootjes te maken.

    En daarmee was het schaatsdeel van deze vakantie ten einde. Iemand nog suggesties voor een volgende?

    Bijgevoegde bestanden:

    ZeeKoei, Duif, dsdevries en 3 anderen vinden dit leuk.

Deel Deze Pagina